برخی اشعار کوتاه :

من به دنیا دل نبندم                                         که دنیا به کسی وفا نکرده

30/11/1382

کرج

من را به جهان راه ندادند                                                  به زور آمده ام

نيک است نمانم                                                             به زور مانده ام

02/12/1382

عسلویه

بزن نی زن که از نی کر شوم من                        کری بهتر بود تا بشنوم من

22/12/1382

عسلویه

ای بدِ بد ای بدِ خوب                                               با من بيا تا ته رود

ای تکه نان خوردنی                                              با من بگو از هر دری

ای لنگر قايق عشق                                         با من بمان در اين بهشت

ای شاعر بی دل و نان                                           با من بگو از هر کتاب

ای قايق بی بادبان                                                   با من بيا تا نردبان

ای گم شده در سايه ها                                             با من بيا تا ناله ها

ای ناله هر مهربان                                                 با من بگو با هر زبان

از قصه ها از غصه ها                                                   از بازی قافيه ها

ای فرعون بی ظلم من                                              يا نامه طاعون من

من را ببر تا قله ها

يا جاده های بی حصار

1381/08/27

شيشه ايي نمناک

            از بارانی چند روزه!

و ريل هايي موازی

            در حرکتی بی.. توقف!

رگه های بارانٍ در گِل تپيده !

            و آسمان! پوشيده از ابر خاکستری!

مه، دم و عبور قطاری در جهت عکس!

ديوار های آجری!

 و درختان خيس !

و ايستگاهی متروک!

امروز پاييز است

مرگ در انتظاری طولانی!

            هوايي مرگ اندود در خانه بنهاده است!

سعی در بيهودگی مکنيد!

جنگلی بی سلطان!           

            همچو وطنی است بی سپه

            و خانه ايي بی اميد!

            تقوايي که به زنا ملحق می شود!

            و بارانی که به سيل مبدل.

سعی در بيهودگی مکنيم

            اينجا هويت ما در خاک خفته است!

            اينجا سلطان ما به خواب خفته است!

            اينجا تقوای ما بر باد رفته است!

و باران عطوفتی که ديگر نيست!

امروز آبان است!

روز سقوط من!

و همه من!

روز مصيبت نخستين!

تکيه بر پرتگاه زمان می دهم!

و ايکاش هيچ گاه آذر نشود!

که تاب به تکرار اين شوم واقعه نمانده است!

به تکرار رفتن بی تکرارِ بی بدرود!

1390/08/07

دلم خون است از اين دنيای ديوونه                          

از اين حرف های وارونه

به پشتم کاش کوژی بود               

که غمهای نفس ها را به رويش می کشيدم

خودم تنها دلم آواره و شيدا                                      

غم ام بی حد و اندازه

نه عشقی هست نه رنگی هست                                       

همه جا تيره و تار

هزاران رود دريا رو               

چو اشکانند که از چشمان من رفتند و خشکيدند

تنم سرد است دلم زرد است                           

به جان صد زخم نيرنگ است

همه حرف است که می گويند                                 

می ميرند پس از مرگت

همه پل ها شکسته در جنوب من                   

شمالم را سرابی نيست جز من

منم تنها منم شيدا و آواره     

تو هم ابری يه ابر خوشکل و زيبا

 که پشتت نيست جز بارون سيل آسا

همه اش هق هق همه اش ناله از اين دنيا                 

از اين مردم پوچ و واويلا

چقدر بی ارزشيم ما ها                                        

چقدر مستيم از اين دنيا

ديگه قلبامون هم با ما نمی خندند               

ديگه چشمامونم با ما نمی گريند

ديگه حتی خستگی ها رو نمی فهميم 

ديگه حتی خواب مرد هامونم نمی بينيم

آخه ما ها همه مرديم                                           

خيال می کنيم خوابيم

نه ، نه ما خوابيم                                   

توی خوابی بی تنفس سرد سرديم

و زبان

زبان را ابليس به انسان داد                     از اين چيز ها نيست در ذات خداوندا

دست فقط از يک جا می چرخه پا و کمر             ولی اين تکه گوشت شيطانی

به هر شکلی بخواهی

به هر سمتی بخواهی

واسط می رقصه و می خوانه آواز های شیطانی

ولی ابليس ..

ولی  ابليس خودش هم از اين چيزها نداره

چون خجالت می کشه از داشتنش

1381/02/09

حرف زدی حرف زدم                                             

قصه شدی غصه شدم

تازه شدی کهنه شدم                                               

مرده و پژمرده شدم

خواب شدی مرگ شدم                                              

آب شدی باد شدم

راه شدی ره رو شدم                                              

حرف پر از گريه شدم

سايه شدی زمين شدم                                                

ابر شدی ماه شدم

ساقه شدی ريشه شدم                                               

باغ پر از ميوه شدم

مست شدی می شدم                                                   

آه شدی داد شدم

سرد شدی گرم شدم                                              

گرم شدی سرد شدم

ای همه خوبی من                                                   

ای ته دل پاکی من

سرد مشو گرم مشو                                                     

قافيه و قصه مشو

برف مشو باد مشو                                                 

افسانه ايی خفته مشو

سنگ مگير ننگ مگير                                             

شهرت بی رنگ مگير

حرف مباش گريه مباش                                          

زاويه ايی بسته مباش

روی خوش جمال من                                              

حرف نهان جان من

گوش بکن به آه من

پشت مکن به راه من

من همره و همراه تو ام در همه راه  

 من همدم و همساز تو ام در هم، همه خواب

من دور تو می گردم من گرد تو می چرخم

من روی تو می چينم من خواب تو می بينم

تو خاک منی آب منی

آدم و هوای منی

تو قبله من راز درون سوز منی

ای دست تو الاله ي گلهای بهاری

برگير مرا در ته مرداب وجودت

ای حرف تو راستی صداقت

ای گريه ي تو دروغ آخر

ای مست ترين مست عبادت

ای خاکی ترين خاکی عالم

با حرف نياز و عشق تغيير

برگير مرا در ته مرداب وجودت

1380/12/16

ای کلبه سردم

يادت بخير باران

ای برف بی پايان

يادت بخير عاشق

ای مرگ تنهايي

در سايه ها ديدم

مرگ حضورت را

بر غصه ها خواندم

افسوس سوگت را

شايد بخوانم من

عزم ظهورت را

1385/02/16

(1)

داغ آسمان آبی را ديده ام

در شبی که بی ستاره راهشان را می پيمودند

ابرهای بی هويت را می گويم

نُويد هيئت منصفه را می دادند!

نشان به آن نشان که ماه عدالت پشت ابر نماند

حال! آنِِ پاسخ گفتن است

در دادگاهی که زمين را شامل می شود

متهمش آسمان است

و هيئت منصفه اش ابر!

به ضرب چکش جزر و مد ماه!

ماه قاضی!

دادگاه رسمی می شود!

زمستان و بهار

تابستان و خزان، به تقدير تو بر ما چيره گشت!

سکوت کرديم !

به قدرت داغ بر نهان خويش بنگاشتيم!

داغ بندگی ات!

داغ بردگی بر بردگانمان

داغ مالکيت بر چاپارگانمان

و اينگونه از غرور فرمودی

"هر که به هر کجای ، هر چه کرد به تقدير و خرد

به اذن و اشارتم بود و لاغيرهم"

گياه را رستی از برای آدمی

به کفرانه ميوه آن درخت رسته شده !به در رانده شدند از برين بهشتت

بت ها را که دستکار ايشان بود

به فرمان تو به سلاخی تبرها کشيدند

پس آنگونه که بت ها را سجده می بردند

نمازگزارت شدند!

پس از قهر صدها ساله

به کينه! بدر شدنشان!

به زمينشان راندی

فصل ، فصل در امان نبودند از سرما و بوران

برف و باران

و در کشمکش با گرما و عطش

به فرسايش بودند در قانون جزر و مد

در قانون شب و روز

و درد را استغاثه می کردنددر فريادی که از نفيرشان

به گوش گوش آسمان می پيچيد

به زمين اشان راندی

و در معرض امواج نامفهومت

اطاعتشان را انتظار کشيدی

گوش به بندگی ات فرا ندادند

سيل، زلزله و طوفان

نصيبمان شد!

گاو آهن به يکديگر بستند

گاو آهن بر گاو و اسب و شتر بستند

تا به تاب نفرين درخت بهشتی ممنوعه

دل خاک را بشکفند!

به يمن گذر زمان

فراموشی نصيبشان شد!

سيب ، انار و گندم را به هزار رنگ به هزار ساقه بداشتند(در اين دم خود آدمی لب بسخن گشود)

تا راز معمای خفت بار رانده شدنمان را دريابيم

قوطمان گناهمان شد.

25/06/1389

(2)

حال آن پاسخ گفتن است!

من آدمی

پادشاه زمين

رانده شده هزار ساله

آن الاهه سخن دان

که در تکبر تو محکوم هميشه بوده ام

در امواج گلگون! بخون نياکان خود!

شناکنان!

غرق خواهم شد! در افکار ناپاک خويش

بی آنکه پاسخ سوالی هزار ساله را دانسته باشم!

پرسشی به قدمت قرن های تکاملم !

من !

آدمی !

متهم هميشه!

زناکار نخستين!

برادر کش واپسين!

تو را فريفته ام ؟

در فريفتنی که به غرش فريادی در اعماق چاهی بنام زمين

نعره زنان گرفتار هميشه ام !

در انکار حضور تو!

در تغيير گفتار هميشه تو!

کلاه شرعی من !

برای منفعتی بی مقدار من

در تعبير دروغين تو!

يا تو!

بنده زاده ايي از ناکجا آباد!

مرا فريفته ايي به افکار من !

به پندار نياز من !

به معبود تمنای نگاه تو!

18/07/1389

(3)

کجا بوده ايي!

يگانه پادشاه قديس؟

يگانه بی همتا!
کجا بوده ايي؟

در تغيير ناگاه فصل ها!؟

در بارش زرينه زرد درختان؟

و يا ميان شکاف عظيم تار عنکبوت؟

من گرفتار خورشيدم!!

پرسشم؟؟

من آدمی !

تو را آفريده ام ؟

زسنگ و به چوب و به خرسنگ

به دود و ز هذيان؟

برای ردخ و فدخ امور!

ز الاهه شيطان صفت وجود خويش!؟

تو را پنداشته ام به خورشيد

به ماه

تو را برافراشته ام به بلندای بلند کوه!

تا يگانه ات بدانم !

پس از قرن های چند پيکريت!

من تو را آفريده ام؟

يا تو مرا؟

به خاک و ز آب و به عشق!

که به خاکم باز پس خواهی داد

آن دم که آب عشق از سرم بگذرانی!

18/07/1389

(4)

مرگ در انتظار است و سوال بسيار !

سوالی بزرگ به پهنای خداوندی که تويي

آدمی که منم!

خداوندگاری که می زاياند و ميميراند!

خداوندگاری که ميبخشاند و باز پس می گيرد‍!

چه نان فاتق و چه جان حاضر را!

تو که خود بسيار خدا بودی

ارچه روی !

بپيغام و پسغام

مرا خوانده ايي!

پيغامی از پس پيغام!

ندايي از پس ندا!

و خود هيچ گاه پای در خانه نفرين شده ام!

نگذاشته ايي!

خانه ايي که به خون لخته شده ام

در خمير اشک و لاشه برادر کشته شده ام

بنا نمودمش!

دو سوی کوچه را !

چمن زار پنداشته ام!

و قدوم مبارک تو را انتظار کشيده ام!

هيچ گاه مرد آمدن نبودی

هزار هزار آدمی را اجير کرده ! تا نُويدت را دهند!

خود هيچگاه پای در خرابه، زادگاهم مگذاشتی

10/08/1389

تجسمی زيبا تر از تو نمی شناختم

در مدار وحشی سرنوشت

تنها، نمودار اهدا نور بودی

و حضورت زيباترين تجسم از تبسم مرا ترسيم می نمود

و يورش مي آورد هر خاطره ات

به عقايد خاص و مستاصلم

و کمبود هجای لبخند هايت هر سپيدم را سياه ميکند به غوغای نور افول تو!

و هر ابرم را باران

متجانس در کاناپه ايي سرد و سياه!

و لبخند سرد و نجوزم را به تو تقديم ميکردم

و اشکم را

و آهی را

و تورا

تا من بمانم تقويم سياه و تحليل

1388/07/16

وای به حال من بدبخت سيه روز گنه کار

که چُنين رنج و مباهات برای تو کشيدم

تو که در فکر امل بودی ما فکر سفر

تو به ياد دگران ما همه در ياد تو ايم

تو بد کار ستمکار ، سپيد روی طلا موی

که دو چشم آسمانت

هر دلی را چون نجابت به خون آنجا می کشاند  

امل

·  اميد, آرزو, آرمان, آمال جمع, کهنه‌پرست, کسی‌که آشنابه آداب تجددوتمدن‌نباشد, بيشتردرباره‌زنان‌گفته‌می‌شود

·   (صفت) 1 - کسی که باداب تجدد و تمدن آشنا نباشد (بيشتر در مورد زنان استعمال شود) زن شلخته و بد سر و وضع .

1380/12/14